Tatsız Bir Son.

Geçtiğim yollar eğriydi, çok taş vardı, ayağım sık sık takıldı,

dizlerim yaralandı, dirseklerim parçalandı. Etrafta pek kimse yoktu… ıssız.

Bir telefon kulübesine rastladım, 3-5 dostumu aradım.

“Gel artık, buralar güzel” dediler. Özlemiştim, kandım.

Düz bir yola geldim, dümdüz bir ova, sonunda şehir dedikleri kalabalık, kocaman bir kasaba.

İşte tam orada kalp kırıldı, ruh incindi, bilgelerin yerini soytarılar edindi.

Hiçkimse böyle söylememişti.

Şefkatten, dürüstlükten, incelikten eser yoktu. Yazık, çok tatsız bir son oldu.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s